Texte der Lieder, die während der Veranstaltung gemeinsam gesungen werden.

Af deser Iërd

Af deser Iërd, dō äs e Laond,
si hiesch äs nichen aondert;
ich siëhnt mich äng no äm zeräck,
I: wä ich de Wealt durchwoandert. :I

Än desem Laond äs en Gemīn,
si īnich wä e Guërten,
en hescher hun ich net gesähn
I: af alle menge Fuëhrten. :I

Än diër Gemīn, dō stiht en Heos,
huët nichen prächtich Hallen,
und doch huët uch det Kennengsschluëß
I: mir net esi gefallen. :I

Dänn än diëm Heos, dō wunnt meʼ Schatz,
dī mir de Troa gehaolden;
und all meng Froad und all meʼ Gläck
I: äs än diëm Heos enthaolden. :I

Siebenbürgen – Lied
1.
Siebenbürgen, Land des Segens,
Land der Fülle und der Kraft,
mit dem Gürtel der Karpaten
um das grüne Kleid der Saaten,
Land voll Gold und Rebensaft,
Land voll Gold und Rebensaft!
2.
Siebenbürgen, Meeresboden
einer längst verfloss`nen Flut!
Nun ein Meer von Ährenwogen,
dessen Ufer waldumzogen
an der Brust des Himmels ruht,
an der Brust des Himmels ruht!
7.
Siebenbürgen, süße Heimat
unser teures Vaterland!
Sei gegrüßt in deiner Schöne,
und um alle deine Söhne
schlinge sich der Eintracht Band,
schlinge sich der Eintracht Band!

Musik: J.L. Hedwig
Text: Max Moltke

Det Motterhärz

Motterhärz, tea Ädelstīn, hart äm Drōn uch Dulden,
drīst et alles gärn ellīn wat de Kängd verschulden,
froast dich, wo se riëcht gedoahn, huëst se troa erziujen,
kaost en ängden noch verzoahn, mēr se dich bedriujen.

Motterūğ, tea sesser Stärn iwwer denge Kängden,
wēst, wo sich de Wiëch verwärrn, än de riëchten ängden,
huëst vu klenem se bewacht, wonn de Wūlken droaden.
Wonn det Gläck e wedder lacht, fänkelst tea fiur Froaden.

Motterhärz, tea Gūld uch Geat healfst un allen Oingden,
wonn de Kängde sänkt der Meat, bäst tea en ze Hoingden,
grēfst fiur sä mēr än det Fēïër, healfst en alles brīden,
līrst de Niut, daot Eagehīër durch de Flēß erdīden.

Mottermangd, tea seßer Queall liëwenswēser Līren,
wiërst de Kängd mēr eos der Heall, gärn zea Gott bekīren,
biëtst fiur sä ä griußer Niut, schwechst vun alle Saingden,
se sä gläcklich, wird der Diud, dech noch lēchle faingden.

Biët ir Kängd, det Motterhärz sīl es long noch liëwen,
Motterūğ verhät de Schmärz,  maocht de Wiëch es iëwen,
Motterhaond, tea healf eas troa, schätz es fiur Verdärwen.
Mottermangd eas Bibel soa! Motter saol net stärwen.

Text und Musik: Peter Georg Meyndt

Keakelfratzen jang uch aold
(zer Melodie „Marmor, Stīn uch Ēsen brächt“ sanjen)

Medwesch fēiert en Trēfen hegt,
dam-dam, dam-dam,
wor jo uch schiun hemlich Zegt,
dam-dam, dam-dam.


Keakelfratzen, jang uch aold,
eas erwäscht der Ōwend baold,
alles, alles giht verbä –
daonzt uch cheft nea hä!


Miciflīsch, Bäër uch Pāli stohn,
dam-dam, dam-dam,
hegt widd nichen Muëğen klōn,
dam-dam, dam-dam.

Keakelfratzen, jang uch aold,
eas erwäscht der Ōwend baold
alles, alles giht verbä –
daonzt uch cheft nea hä!

Lot es hegt sihr gläcklich sen,
dam-dam, dam-dam,
denn det Liëwen äs gorr feng,
dam-dam, dam-dam.

Keakelfratzen, jang uch aold,
eas erwäscht der Ōwend baold
alles, alles giht verbä –
daonzt uch cheft nea hä!

Danke fiur Ir Mätsanjen,
dam-dam, dam-dam,
uch melodesch Afspranjen,
dam-dam, dam-dam.

Keakelfratzen, jang uch aold,
eas erwäscht der Ōwend baold
alles, alles giht verbä –
daonzt uch cheft nea hä!

© Ingrid Fillinger